შენთვის

მე ასე ადვილად-ვერ..
შენ ასე ადვილად- ნუ..
აიღებ კალამზე ხელს…
რითმები აჩუქე სულს…
მე ასე- ხვეული თმით
სულში ჩაგისახლდე მსურს…
შენს ერთდროს ახალგაზრდულ ფიქრს ჭაღარა შეპარვია,თუ
მხოლოდ დროის თოვლი თოვს…..

ოღონდ ჩუმად ნუ ხარ,ნუ…


თამუნია
16.12.2009
01:00

წვიმს,როგორც...

წვიმს,როგორც ჯერ არ აქამომდე...
ფიქრებმა დამღალა ღამეულის...
ისეთი მომინდა მოფერება
მიწას რომ წვიმა ჩამოუვლის....

23.12.2009

18:55

შენ გასხვაფერდი თითქოს...

შენ გასხვაფერდი თითქოს....
თითქოს გეცვალა ფერი....
დღევანდელობა გიპყრობს,
ცხოვრება-მრავალფერი...
თითქოს და გასხვაფერდი...
ფიქრებს მიწეწავს ქარი....
დრო -შენ.. და შენც არ ინდობ...
ჭაობს შეუღე კარი...
შენს ნაპირს მე ვერ ვწვდები,
გვერდით ხომ ბევრი ხეა...
სიცოცხლის გჯობნის ჟინი...
აღარ ვარ,შენში,ნეტავ?!....
ქაოსში კარგავ შენს თავს...
სულ სხვა სიმებზე უკრავ...
ალბათ დაღალა სული
ჩემმა სულელმა სულმა....
ასე არ იყო ადრე...
დრო მოგერია ალბათ-
-მწყინს..... თქმასაც არ აქვს აზრი
შენ,მაინც ჩემში დგახარ...
ეს,
შენ გადამისხვაფერდი....


7.12.09.

.... .... ......

რაღაც უცხო ზმანებით რძისფერ უფსკრულს ვემთხვიე...
რეალობის მორევში ღრმადაც ჩავიძირები...
მე დღეს გარდავიცვალე - ადამიანებისგან
და მოთეთრო მე ფრთებით ვეღარ დაგიბრუნდებით...
მინდა ჩუმი ქუჩები...(სუნთქვაც რომ არ დავკარგო)
სრული უჩინარობა,უკვე შავ-ბნელ მხარეში..
ოცნებებით ფარფატმა თითქმის ბოლო მომიღო...
უნდა გავასხვაფერო,ალბათ,გული თავხედი...
იცი,ჩემო ძვირფასო,გრძნობა როგორ ამტკივდა?!.
თითქოს ყველას სახეზე მონაცრისფრო ბინდი აქვს...
უადამიანობით,დღეს, კენჭებიც დაიმსხვრა..
ღმერთო,იქნებ შენ მითხრა,სად ვიპოვო ნათელი....
დღევანდელმა ქარებმა ჩემი ფრთები დაგლიჯეს...
უკვე ვფიქრობ გაფრენას...სადმე,უცხო მხარეში...
ვიღიმი და...ვინ იცის,გულში რა ავდარია...
უსირცხვილოდ მიყურებს რეალობა თვალებში...
ერთადერთი იმედიც,შორეთიდან მიღიმის...
სხვა რა უნდა ვიწამო,როცა მარტოსულად ვარ...
სუნთქვა უკვე წამერთვა...ჰაერიც გაიბნა...
ეხლა რაღა გაუძლებს დღეებს,ჩემზე დაგეშილს...
უიმედო ქარებით მუდმივ უფსკრულს ვემთხვიე...
რეალობამ გამტეხა,აღარ ვივლი ოცნებით...
ღმერთო,იქნებ დამიხსნა,მწარე განაჩენისგან..
უკვე გარდაცვლილი ვარ-უადამიანობით....

* * *

სადღაც მივდივარ...გზებია ბევრი...
სიარულს ვსწავლობ ბავშვობის მერე...
მივდივარ,მაგრამ უკან ვბრუნდები...
ჩემს თბილისს კარგად ვერ მოვეფერე...
უცხო ფერია ახლა მიდამო...
სულში ბინდდება...იდარებს მერე....
ღვთის სახლში შევალ...ვიცი,მელიან...
თბილი ხმებია და დავისვენებ...



18.02.08
(გერმ.)

* * * ( დღეს ვარსკვლავია ერთი... )

დღეს ვარსკვლავია ერთი...
თითქოს სულს რაღაც აკლია.....
მოდის.... გროვდება ჩემში....
ვერხვის ფოთოლთა არშია.-.......
დღეს დღეებია ვრცელი.......
და დღე წარსულთან ვალშია.......
მოდის გოდებით ღმერთი
სახეზე სევდა ატყვია........
სივრცეებს წვდება მნათე.............
ღამეს ფერები აკლია.......
მოდის და.... ქრება მერე.....
იმედის ლურჯი არშია........

უსათაურო....

თოვლმა მომიტანა მიმქრალი სურნელი...

მთვარეც,ღამეული,ჩემი ცვარ-ცრემლია...
ქუჩაში მიმოქრიან უცხო სხეულები...
ეს ალბად სიცისფრის ბრმა ანარეკლია.....
ღამე წაბორძიკდა დილის გზა-ტ-კეცილზე...
ლოდებზე თავმოკლული თეთრი ვერხვებია...
აისებს ჩამოერქვათ ჩვეული -"მოცისფერო"...
დღითიდღე ჩემი სულის ყრუ გარიჟრაჟია...
ფიქრით დავაშენებ მთვარის საფეხურებს...
ღამე სულის სარკის ჩუმი ბწკარედია....
თეთრო ანგელოზო,ხელი შემაშველე...
თორემ დედამიწას ბევრი ბზარები აქვს....
ნაზი სიმფონიის წვიმებს აღარ ვისმენ...
ცხოვრება,უარაფრო,ფერებნარევია....
მინდა სივრცისაგან თვალები გადავმალო....
ფიფქები ცისფერი ცის თეთრი ხელებია....
ღამის საუფლოდან მთვარე გამოვხიზნე...
მიწა უკვე ზეცის მომცრო საფერფლეა....
სულის ანგელოზო,ვეღარ განგერიდე....
რადგან დედამიწა ერთი ბწკარედია....


19 დეკემბერი, 2008

დროების წამი...

გაიბუტება დროების წამი,
წუთები აზრებს უაზროდ ცვლიან...
რა გელოდება არ იცის არვინ,
ეს ცხოვრება ხომ მოლოდინია...

ამიტირდება ტირიფის ტოტი,
ჩემს მომავალს კი წარსული იხმობს...
და ცხოვრებისგან შექმნილ ქაოსში
იცი,რომ არვინ გზას არ დაგითმობს...

მიდიხარ მარტო...ხეტიალს იწყებ...
ფიქრებიც აღარ გენდობა თითქოს...
მიქრიან სადღაც,ქარის კვალდაკვალ...
ვიღაცისაგან შენდობას ითხოვ...

ამ სიჩუმეში არავინ არის...
მარტოსულობა მეფობას ცდილობს...
ამ მონატრებას თუ გავექეცი,
შენთან მოვალ და მწამს რომ შემინდობ....

............................................................................


24.05.03

მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ . . .

_ იქნებ მომისმინო...
_გისმენ ყურადღებით...
_მხოლოდ სიტყვებს გეტყვი წამიანს...
_ნეტავ საჭიროა?!.
_ალბათ ასეც არის...დღეს ხომ გიჟმაჟი მარტია...
_მარტი?ჩვენი მარტი?
_ჩვენი,მხოლოდ ჩვენი...
გახსოვს მასში რაც გვინატრია...
_მხოლოდ ეს გინდოდა?ნუთუ მარტო მარტი...
მგონი საუკუნეც გავიდა...
_ია მოგიტანე...
ციცქნა...ლურჯთვალება...
ჩემი სიყვარულის ბაღიდან...


8.02.07.

* * * (მოდი და...)

მოდი და...
ღამეს გავარიჟრაჟებ,
და დაიწყებენ რეკვას ზარები...
მოდი და...
გთხოვ ნუ დაიგვიანებ!!!
მოდი ზმანებით!!!
გააპრილდება ჩემთვის ყოველი
და დაიწყება ის დღე თავიდან...
გამახსენდება ჩვენი შეხვედრა,
ჯერარშემდგარი პაემანიდან....
მოდი და...
შევხვდეთ ბობოქარ გრძნობებს,
ალმოდებული გრძნობის ნათებით...
თუნდაც ლოცვით და,
თუნდაც ვედრებით,
თუნდ არარსებულ ათინათებით...
მოდი და...
ზამთრის პირქუში ღამე
გამითენდება მაინც აპრილად...
მოდი და...
ვნახოთ თუ მიმატოვებ...
მოდი თავიდან!!!
მაგრამ შეცდომა ჩემი ის არის...
ჩუმი აპრილის ჩუმი ზღაპრიდან,
ვიცი,არ მოხვალ,მაინც არ ვტყდები...
მეიმედები
მაინც თავიდან......
....................................

მოდი და... ?!.



31.01.07

ათოვს თეთრ ბაღებს.....

ათოვს თეთრ ბაღებს...
და ფიფქები ერწყმის ჩემს სხეულს...
არავის ვართმევ,ფიქრებისგან გადაღლილ ფიფქებს......
მინდა ვიარო...უსასრულოდ...როგორც ეს გრძნეულს...
და გადარეულს არავისთან ყოფნა აღარ მსურს.......
აღარავინ მყავს,რომ მათხოვოს თეთრი სუდარა...
რომ მაპოვნინოს ჭეშმარიტი ჩემი სამოთხე.....
გარეთ კი მესმის ფანტელების ჩუმი მუდარა...
მე ხომ ეს თეთრი ფანტელები შენთვის დავვოთხე......
მალე ზამთარიც მომიკეტავს დაფიფქულ კარებს...
ვერ შევიცვალე...
აღარავის შენდობას ვითხოვ.....
დავრჩები ასე უფიფქებოდ,უშენოდ გარეთ...
არ შეგედარე...
რადგან ჯერაც ბავშვი ხარ თვითონ....
ათოვს თეთრ ბაღებს...
მე ისევ აქ ვარ...შენ დამეკარგე....
მოგძებნი სადმე...
თუ გიპოვე ფიფქების ზღვაში,
მე გადაგარჩენ...
არ დაგტოვებ რძისფერ უფსკრულში...
და თეთრ ნაპირზე დაგელოდები
თოვაშიც...ქარშიც...........
ველი გაზაფხულს...
მალე ზამთარს გავუშვებ ხელებს...
არ შევაჩერებ...
როგორც უნდა,იმ გზით იაროს.........

...............................

დავრჩები ასე უფიფქებოდ...ასე უზამთროდ.....
ათოვს თეთრ ბაღებს...
ჩემი სულის უკვდავ სამოთხეს.......




2004 წ...

უსათაურო............

სიკვდილის სუნი მომდის...
სურნელი თეთრი ვარდის...
უეცრად შემაშინე და
მომიმატე დარდი...
მე,სიყვარულით დაღლილს,
საბანს მომახვევს მთვარე...
მიმეძინება იქვე,
ძილს შენს სიზმრებში გავლევ....
დაველოდები მაინც რიჟრაჟის,
ცისკრის ზარებს...
ისევ ვიქნებით ერთად მე,
შენ და სავსე მთვარე.......
ახალი დღე დაიწყო,
ამ დღეს თან მოჰყვა ღამე...
რაღაც სიბნელე მიპყრობს,
ირგვლივ ვაცეცებ თვალებს...
უკუნი ღამე დადგა,
ისევ ფიქრებით ბნელი...
სადღაც ნამგალა მთვარე,
კვლავ სიყვარულზე მღერის...
უმოძრაობამ სძლია,
დანისლულ ცისფერ თვალებს,
იმდენად ტკივილს გავდი,
უეცრად შემეშალე...
მთვარე გამითბობს სხეულს,
ღამე შემმოსავს შავით...
გასეირნება შორეთს
ამ სიყვარულის ნავით...
ისევ ფიქრები მიპყრობს,
მოგონებების ზღვაში....
წვიმა...ვარდები...მთვარე...
რაღაცა ჩემი მსგავსი...........

2007.01.28

....ჩემეული....

მიყვარს წყვდიადი...ღამის სიჩუმე...
შენთვის ვცოცხლობ და შენად მიგულე...

მხიბლავს რიჟრაჟი,შემოღამებაც
და ნაზ_გრძნობების დადუღაბება...

მინდა ყველასგან უბრალოება...
ასე უბრალოდ_შენთვის ცხოვრება...

თუკი დავლაშქრე ეს არტახები,
სულში მალულად ჩაგეხატები...

იღვენთებიან დროის სანთლები...
შენ მზის სხივებად ათინათდები...



2007 წ.

* * * (წვიმა წკარუნებს ფანჯრებთან... )

წვიმა წკარუნებს ფანჯრებთან...
საათის წიკწიკებს ისარი...
მინდოდა რაღაც მომეთხრო,
მაგრამ დამთავრდა მირაჟი...
მაინც გაისმის ხმაური...
ვგრძნობ,რომ რაღაცა მაკლია..
მიდიან სწრაფი ნაბიჯით
და სულ მტოვებენ დარდიანს...
სიჩუმედ იქცა არენა,
ცხოვრება მაინც ფანდია...
მიიჩქარიან ზეცისკენ,
მიწას ტოვებენ ნამიანს...
წუთია სივრცედ ქცეული,
წუთში ათასი წამია...
ფეხით თელავენ ღირსებებს,
გრძნობებს გვიძღვნიან დაღიანს...
წკარუნებს ისევ წვეთები...
სულს კვლავ რაღაცა აკლია...
წამია სივრცედ ქცეული,
მე კი მტოვებენ დარდიანს...

2007.01.21

მ.ე.ნ.ა.ტ.რ.ე.ბ.ი.

მენატრები...
ვარსკვლავებმა დამიმონა...
მენატრები...
როგორ უცებ გაგვპარვია ზამთრის თოვა...
მონატრებაც დაიღალა...
როდის მოვა სანატრელი შემოდგომა...
შუაღამეს ჩამოაწვა დატანჯული წლების გროვა...
სული ისევ დამიმძიმდა...
ჩემთან ისევ უშენობის სევდა მოვა...
ვარდობისთვეც მიილია...
ცრემლების ზღვა გადმოეშვა...
მოგონებებს ვერ ვეხსნები...ირგვლივ ყველამ მიმატოვა...
შენთან ერთად ფიქრის ღამე ჩამოეშვა...
ხედავ როგორ ამატირა უშენობამ?!.
ფიქრი ისევ ფიფქად მოვა...

ცისფერ თვალებს არ სჩვევია მარტოობა...

ნუთუ ისევ დაათოვა მოგონებებს მონატრებამ...
ნუთუ ისევ მიმატოვა... ... ...

2007.01.18

მარტი...აპრილი...გამაისება...

ხვალაც დღესავით გაიაპრილებს...
აფეთქდებიან ატმის რტოები...
გრძნობები მაინც გაინაპირებს...
შევრჩებით აპრილს ჩვენ,მარტოები...
მარტი გაგვიღებს დარაბებს ალბათ,
იმედით მალე გაიმაისებს...
გადავურჩები ამ ბედკრულ ზამთარს
და შენ გაჩუქებ ედელვაისებს...
ეს სურნელია სიცოცხლის ძალა...
ვარდიც დაითვლის მალე აისებს...
იქნება გნახო აპრილის გაღმა
და ვეტრფიალოთ ერთად დაისებს....
......მარტი...აპრილი...გამაისება.........



2007.01.13

ცისფერი თოვლი

ისევ მარტო ვარ...ცისფერი ზოლი
თვალს არ მაშორებს...დღე და ღამ დამსდევს...
მე მიყვარს მთებზე ცისფერი თოვლი
და სიცისფრეში ფერთა სინაზე...
ჩვენი ცხოვრებაც ფერთა ასხმაა,,,
მას ეს სიშავე ვერ შეაჩერებს...
ვტოვებ უჩუმარ ნაკვალევს თოვლზე...
თოვლი ხომ მუდამ შენს თავს მახსენებს...
ჩემი თვალები მოგელის მგონი...
ისიც ცისფერი...ნაზი...ქათქათა...
მიყვარს ფიქრები...აპრილის თოვლი...
და ამ თოვაში შენი დანახვა.............

2007.01.11